Cam Sehpa

Türk korku sinemasının ezber bozan ismi Can Evrenol, Baskın ve Housewife gibi görsel olarak stilize ve fantastik öğeler barındıran filmlerinden sonra, bu kez dehşeti en güvenli hissettiğimiz yere, evimizin salonuna taşıyor. 20 Şubat 2026’da vizyona giren Cam Sehpa, İspanyol yönetmen Caye Casas’ın dünya festivallerini sarsan kült filmi “La mesita del comedor”un (The Coffee Table) yerli uyarlaması olarak karşımıza çıkıyor. Ancak bu sıradan bir “remake” değil; Evrenol’un tekinsiz atmosfer kurma becerisi ve Alper Kul’un kariyerindeki en radikal performansıyla birleşen, izleyiciyi koltuğuna çivileyecek bir “sinir harbi”. Komedi oyuncusu olarak tanıdığımız Alper Kul’u bambaşka bir kimliğe büründüren film, “bir eşya hayatınızı ne kadar karartabilir?” sorusunun en kanlı ve en trajik cevabını veriyor.

Cam Sehpa Filminin Konusu: Evdeki Masum Dehşet

Filmin hikayesi, dışarıdan bakıldığında son derece sıradan, hatta banaliteleriyle sıkıcı görünen bir evlilik üzerine kurulu. İbrahim (Alper Kul), hayatı boyunca kararları hep başkaları tarafından verilmiş, inisiyatif alamayan, tabiri caizse “pısırık” bir adamdır. Eşi (Algı Eke) ile yeni doğan bebeklerinin getirdiği sorumluluklar ve yıpranan ilişkileri arasında sıkışıp kalmıştır. İbrahim, evliliğinde ve hayatında ilk kez “kendi iradesiyle” bir şey yapmak ister: Salon için bir sehpa almak.

Eşinin zevksiz ve pahalı bulduğu için şiddetle karşı çıktığı, altın varaklı ve kırılmaz camlı olduğu iddia edilen bu “Cam Sehpa”, İbrahim için bir bağımsızlık sembolüdür. Ancak mağazadaki satıcının (Hatice Aslan) ikna edici (!) çabalarıyla eve giren bu mobilya, kısa süre sonra İbrahim’in ve tüm ailenin hayatını cehenneme çevirecek bir trajedinin merkezine oturur. Evde yaşanan korkunç bir kaza, İbrahim’i geri dönüşü olmayan bir yalan sarmalına sürükler. Sehpanın camı kadar kırılgan olan aile bağları, saklanan kan dondurucu bir sırla paramparça olurken; izleyici, gerçeğin ne zaman ve nasıl ortaya çıkacağını beklerken nefesini tutmak zorunda kalır.

Can Evrenol Sinemasında Yeni Bir Soluk

Yönetmen Can Evrenol, genellikle gore (aşırı şiddet) ve sürrealist korku öğeleriyle tanınır. Ancak Cam Sehpa, yönetmenin filmografisinde “psikolojik şiddetin” fiziksel şiddetin önüne geçtiği nadir yapımlardan biri. Evrenol, bu filmde korkuyu canavarlarda veya hayaletlerde değil; gündelik hayatın, iletişimsizliğin ve bastırılmış öfkenin içinde arıyor. Tek mekanda geçen hikaye, Hakan Dinçkuyucu’nun klostrofobik görüntü yönetimi ve Volkan Akaalp’in gerilimi tırmandıran müzikleriyle birleşince, salon draması bir anda Hitchcockvari bir gerilime dönüşüyor.

Oyunculukta Sınırları Zorlamak: Alper Kul ve Algı Eke

Filmin en çok konuşulacak yönü şüphesiz oyuncu performansları. Özellikle komedi kökenli oyuncuların dramatik rollerdeki başarısı, filmin etkisini ikiye katlıyor.

• Alper Kul (İbrahim): Genellikle Güldür Güldür skeçlerinde veya aile komedilerinde görmeye alıştığımız Alper Kul, bu filmde kariyerinin en karanlık ve en zorlu sınavını veriyor. İbrahim karakterinin yaşadığı şoku, inkarı ve içsel çöküşü, neredeyse hiç konuşmadan, sadece donuk bakışları ve titreyen bedeniyle yansıtıyor. Kul, karakterin o acınası ve bir o kadar da ürkütücü halini o kadar gerçekçi oynuyor ki, izleyici ona acımakla ondan nefret etmek arasında gidip geliyor.
• Algı Eke: Filmin diğer ağır topu Algı Eke, hem yeni anne olmanın verdiği yorgunluğu hem de eşine duyduğu tahammülsüzlüğü başarıyla yansıtıyor. Hikayenin duygusal yükünü sırtlayan Eke, finaldeki performansıyla izleyicinin hafızasına kazınacak bir iş çıkarıyor.
• Hatice Aslan: Kısa ama etkili rolüyle Hatice Aslan, sehpayı satan mağaza görevlisi olarak filmin “kader ağlarını ören” karakteri oluyor. Onun yapay samimiyeti ve ısrarı, felaketin fitilini ateşleyen kıvılcım niteliğinde.

Neden İzlemelisiniz? Film Beklentisi ve Yorum

Cam Sehpa, “izlemesi zor ama etkisinden çıkması daha zor” filmler kategorisine girmeye aday. Eğer Michael Haneke’nin Funny Games filmindeki o rahatsız edici gerçekçiliği veya Carnage filmindeki tek mekan gerilimini seviyorsanız, bu yerli yapım tam size göre. Film, bir korku filminden çok, bir “durum trajedisi” ve kara komedi.

Salondaki o sehpanın, üzerindeki biblolarla birlikte sessizce dururken aslında ne büyük bir dehşeti sakladığını bilmek, izleyiciyi karakterlerden daha fazla geriyor (dramatik ironi). 20 Şubat 2026’da vizyona girecek film, Türk sinemasında cesur senaryo ve farklı tür denemeleri görmek isteyenler için kaçırılmayacak bir fırsat. Ancak uyaralım: Bu filmden sonra evinizdeki sehpalara aynı gözle bakamayacaksınız.